Με αφορμή την ψήφιση του προϋπολογισμού του Δήμου, θα τοποθετηθώ πολιτικά, ακόμη κι αν η Αντιδημαρχία Υγείας και Πρόνοιας δεν διαχειρίζεται οικονομικούς πόρους.
Γιατί ο προϋπολογισμός δεν είναι τεχνική διαδικασία, είναι βαθύτατα πολιτική πράξη, που αποτυπώνει προτεραιότητες και επιλογές.
Η κοινωνία μας βιώνει μια νέα οικονομική ύφεση μέσα σε ένα περιβάλλον γενικευμένου πολέμου, συγκρούσεων και αστάθειας, που τροφοδοτούν φόβο, ανασφάλεια και νέα οικονομική κρίση.
Τα εισοδήματα μειώνονται, ο μικροεπιχειρηματικός κόσμος διαλύεται, ενώ ο κερδοσκοπικός υπερπληθωρισμός εκτοξεύει τις τιμές σε ρεύμα, καύσιμα και βασικά αγαθά.
Αυτό το τοπίο δεν είναι ούτε φυσικό ούτε “μοιραίο”. Είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων επιλογών που μεταφέρουν το κόστος της κρίσης στις λαϊκές οικογένειες.
Οι πλειστηριασμοί αυξάνονται και από 69.000 το 2025, αναμένεται να φτάσουν 80.000 το 2026, το 30% των νοικοκυριών δεν μπορεί να πληρώσει το ρεύμα και χιλιάδες οικογένειες αναγκάζονται να διαλέξουν: θα φάνε ή θα πληρώσουν το ρεύμα; Και όλο και περισσότεροι άνθρωποι κινδυνεύουν να μείνουν στο σκοτάδι.
Σ' αυτές τις συνθήκες η Πάτρα σηκώνει τεράστιο βάρος με ελάχιστους πόρους.
Ο Δήμος λαμβάνει 25 εκατ. αντί για τα 91 που δικαιούται, ενώ δεν γίνονται οι αναγκαίες προσλήψεις παρά τις μαζικές αποχωρήσεις προσωπικού.
Παρά τα εμπόδια και παρά τις τεράστιες ελλείψεις σε προσωπικό και σε κονδύλια, που αποτελούν τροχοπέδη στο προνοιακό έργο, δίνουμε έναν μεγάλο, συνεχή και καθημερινό αγώνα για ν’ αντιμετωπίσουμε επείγοντα προβλήματα των συμπολιτών μας.
Το “Βοήθεια στο Σπίτι”, με 6 δομές και 400 ωφελούμενους, λειτουργεί με σοβαρές ελλείψεις προσωπικού και μέσων.
Η Ομάδα Προστασίας Ανηλίκων, που διαχειρίζεται εκατοντάδες περιστατικά κακοποίησης παιδιών, έχει μόνο δύο κοινωνικούς λειτουργούς.
Αντίστοιχη είναι η κατάσταση και στα υπόλοιπα τμήματα κοινωνικής δράσης, που σηκώνουν το βάρος των δικαιούχων ΚΕΑ, κοινωνικών τιμολογίων, επιδοτήσεων ενοικίου, καθώς και την προσπάθεια αντιμετώπισης εξώσεων, κομμένων ρευμάτων και όλων των συνεπειών μιας φτώχειας που βαθαίνει.
Ωστόσο με τους εργαζόμενους της Πρόνοιας -παρ' όλες τις αρρυθμίες- και όλους όσοι παλεύουν μαζί μας, είμαστε καθημερινά δίπλα στους πιο αδύναμους: Σε όσους πάσχουν ψυχικά ή σωματικά, σε όσους δεν μπορούν να εξασφαλίσουν τη σίτισή τους, σε αυτούς που απειλούνται να χάσουν το σπίτι τους, που στερούνται βασικά αγαθά όπως το ηλεκτρικό ρεύμα.
Κάνουμε δύσκολη δουλειά για να μη μείνει κανείς στο σκοτάδι και αυτή η προσπάθεια γίνεται αθόρυβα, μακριά από τα φώτα και την δημοσιότητα για λόγους που ο καθένας αντιλαμβάνεται.
Στην κοινωνική πολιτική χωράει μόνο πράξη. Και οι πράξεις μας είναι το μοναδικό, στέρεο καταφύγιο των ανθρώπων που έχουν ανάγκη.
Και αφού συζητάμε για τον προϋπολογισμό, τίθεται και το κρίσιμο ερώτημα: Πόσο αποτιμάται όλο αυτό το έργο; Και κυρίως, πόσο κοστίζει τελικά η ανθρώπινη ανάγκη που οι περικοπές και οι κεντρικές πολιτικές την σπρώχνουν ολοένα και πιο βαθιά στο περιθώριο;
Η κοινωνική προστασία δεν μπορεί να λειτουργεί με "ψίχουλα" και μόνιμη υποστελέχωση.
Ο Πατραϊκός λαός διεκδικεί τα χρήματα που του ανήκουν και που δικαιούται για να έχουμε προϋπολογισμό που να υπηρετεί τις ανάγκες του και όχι τις προτεραιότητες μιας πολιτικής που γεννά φτώχεια, ανασφάλεια, πολεμικούς κινδύνους και αποκλεισμό.